યાદ તુજની આવે ‘ને ઉજાગરા પણ થાય,
ઊંઘી જો જાવ સપને આવી સતાવી જજો,

તુજના ભરોસે કૂદી પડેલા છીએ મધદરિયે,
વમળ જો આવે તરવૈયા સમ તરાવી જજો,

હશે ચાહનારા ઘણા તુજના આ જગત માંહી,
મુજને પણ હ્રદયના એક ખૂણે વસાવી જજો,

મળેલા ઘાવ પણ બનતા તો જાય છે નાસૂર,
અમી દ્રષ્ટીથી એ ઘાવે મલમ લગાવી જજો,

ખુદ હસતા રહો છો,આવડત છે હસાવવાની,
રડાય જો જવાય અમથી આવી હસાવી જજો,

વિશ્વાસ પર પણ અવિશ્વાસ ક્યારેક થાય ખરો,
મુજના આંખે પડેલો પરદો આવી હટાવી જજો.

નીશીત જોશી

हम किनारे पे खडे थे और वो उस किनारे,
समन्दर के लहरो कि जुबानी कुछ और थी,

टमटमाती उन रोशनी मे जब देखा दोनोने,
जुबा खामोश आंखो कि रवानी कुछ और थी,

कहते न बन पडा किसीसे उस अंधेरी रातमें,
थर्राते उन लबो कि नातवानी कुछ और थी,

आहोश में लेने बेचैन थे कुछ देर तलक वो,
पर दिल पे दिमाग कि नादानी कुछ और थी,

लहरे भी आके वापस समंन्दर में खो जाती,
बर्फिली हवा मे वो रात सुहानी कुछ और थी,

पल बीता, रात बीती, दिन नीकलने को आया,
दिल ने जो दिल कि बात जानी कुछ और थी ।

नीशीत जोशी
नातवानी = weakness

करके गये थे आनेका वादा,
यही बात सबसे कहेता रहा,

शाम ढल गयी कब आओगे,
समंदर बीन कहे बहेता रहा,

किनारो पे बैठ करु इंन्तजार,
सुरजसे तेरी खबर लेता रहा,

सुरज भी देख अब बदल गया,
कहा न कुछ छुपता रहेता रहा,

बेवफा नही हो यह हकिकत है,
यही दिलको तसल्ली देता रहा ।

नीशीत जोशी

પહેલા તો કામણ નયનોથી કરી,
તુજ પ્રેમીને આપે છાના ઘાવ તું,

વિરહમાં જાગે આખી આખી રાતો,
હવે બક્ષ નાદાનો ને ન સતાવ તું,

પ્રેમીઓને આપી તુજ અપાર પ્રેમ,
પરિક્ષા લેવાનો બદલ સ્વભાવ તું,

રાધા હો કે મીરા પ્રેમી બધા સરખા,
હ્રદય માં ન રાખ કોઇ ભેદભાવ તું,

જીવન દરિયામાં અટવાય જો જાય,
પતવાર ઝાલી હંકાર સૌની નાવ તું,

મજધારે ફસાય કોઇ એવા વમળમાં,
હાથ પકડીને બહાર ખેંચી બચાવ તું,

અરજી સાંભળી લેજે સંભાળ પ્રેમીની,
અમ ખરા પ્રેમનો ન લેજે કોઇ દાવ તું.

નીશીત જોશી

आने कि इल्तजा थी आ जायेंगे,
महेफिल में उनकी कमी क्यों है?

चोट खाने कि आदत हो चूकि है,
फिर आज आंखोमें नमी क्यों है?

न नीभानेवाला वादा भी कर गये,
फिर मुज पर नजर जमी क्यों है?

महोब्बतमें डुब गये हो पूरी तरहा,
फिर वो अन्जाम कि गमी क्यों है?

नीशीत जोशी

બગીચાના ફક્ત ફૂલો બની મહેકવુ હતું મુજને,
ખીલતા ખીલતા મુજ કંટક સૈયા પથરાય ગઇ,

હ્રદયની હકીકતને રુધીરથી લખેલી કાગળ પર,
દુનિયાની બજારમાં પસ્તી ના ભાવે વેચાય ગઇ,

કંઇ લખવું એ મનની વરાળનું જ છે એક સ્વરૂપ,
‘ને જિંદગી એ વરાળ ના નામની જ કહેવાય ગઇ,

મૌનને વાચા આપવા લખી હ્રદયને ઉતાર્યુ કાગળે,
આજે તો જો,’નીશીત’,કલમ પોતે જ ઘવાય ગઇ.

નીશીત જોશી 20.01.12

ભણતર ના નામે ભલેને હોય અભણ,
લોકો સામે સ્વપોતે બાહોશાહી કરે છે,

અબુધ જનતા ચુંટી અપાવે છે ગાદી,
લોહી ચુસી તેની જ નાદરશાહી કરે છે,

ભ્રષ્ટાચારનો કરે ઓહાપોહ જો જનતા,
ચુપ માટે જુલમ કરી તાનાશાહી કરે છે,

નરાધમો ને નથી કોઇ લાજ રહી બાકી,
ઇશ્વરને પ્રત્યે પણ તે લાપરવાહી કરે છે,

જાગી ને પણ શું કરશે બીચારી જનતા,
બીજા પક્ષે બેસી તે ચાપલુશાહી કરે છે,

વિકલ્પ પણ નહી રાખે પાંચવર્ષ આવ્યે,
અન્ય પક્ષભાઇ સાથે જુગલશાહી કરે છે,

કરી મીજબાની પૈસો ઉડાવે ભોળી પ્રજાનો,
કોણ પોતાના દેશની ભલમનશાહી કરે છે.

નીશીત જોશી

जब मौका मीला तब लब्ज न खोल पाए,
अब नया लिबास पहने सवर रहे हो तुम,

तेरी जुस्तजु थी हम महोब्बत करते रहे,
अब किसकी ऐसी तैयारी कर रहे हो तुम,

हम तो नीकल पडे थे अकेले सूनी राह पे,
पर क्यों उसी गली,वही शहर रहे हो तुम,

मेरे नाम साथ तेरा भी नाम सब ने लिया,
अब किसके नामका परचा भर रहे हो तुम,

प्यार अब भी बरकरार है ये बात जानते है,
फिर भी मुकर मुकर के बिखर रहे हो तुम ।

नीशीत जोशी

प्यार करनेवाले अक्सर जीते है नवाबो जैसे यहां,
वो प्यार ही क्या जीसे मुमताजकी किम्मत न हो,

वोह प्यार करने वाले रहेते है सातवे आसमन पर,
एकदुजे मे खो जाये ऐसे जैसे दुसरी जन्नत न हो,

अक्सर बहने लगते है अश्क जब याद आ जाती है,
छुपा देते है लोगो से क्यों की कोइ हरकत न हो,

चमन की फिजा को बदलने का करिस्मा जानते है,
फिझा क्या जीसे पतझड में बसंतकी हसरत न हो,

हर दुआ में उसे ही याद रखते है पहले हर किसीसे,
क्या करे ईबादत जीसे कबूल होने की किस्मत न हो,

अब चमन भी क्या करे फुलो को खीला के जहां मे,
वो मुरजाते फुलो के वास्ते जब कोइ महोब्बत न हो |

नीशीत जोशी

हौसलो से तो दरीया भी पार किया जा सकता है,
किनारे बैठ भंवरसे किसीको बचाया नही जाता,

लाख पाबधी डालो फिर भी बच्चे बीगड सकते है,
फुले गुब्बरोको बहोत ज्यादा दबाया नही जाता,

तोडके आयना खुद बीखरे टुकडॉको जोडते तो हो,
पाश पाश हुए शीशा को फिर बनाया नही जाता,

महोब्बतमें आजमाईश करते रहे बार बार पुछके ,
नादान थे भुले प्यार सरेआम जताया नही जाता।

नीशीत जोशी